header photo

Korab-Brzozowski Stanisław

Wiersze

Osamotnienie

O tak! ja szydzę, gorzkie mam wyrazy,
Co się wciąż cisną na spieczone usta;
Lecz nikt nie spyta, dlaczego są skazy?
Nikt nie chce patrzeć na łoże Prokrusta.

Czyż zawsze byłem zimny i szyderca?
Czym zawsze pełzał, jak po ziemi płazy?
Nigdym uderzeń nie czuł żywszych serca
I martwy byłem jak grobowe głazy?

- Nikt nie zapyta! - Ale każdy ciska
Kamieniem gniewu w tego, co pogardzi
Uśmiechem tłumów i ciepłem ogniska,
Przy którym siedzą ludzie zimni, twardzi...

Wybierz wiersz:

Mini Ranking:

Kiedy wiosna..., Anioł Pański, Modlitwa, Czas żarów..., Osamotnienie, ...
zobacz ranking

Na życia scenie, Czas żarów..., ...
zobacz ranking

Kiedy wiosna..., Anioł Pański, Na życia scenie, Ten Boga Nie Zna, Nad grobem Renana, Czas żarów..., Osamotnienie, Karolowi Brzozowskiemu; synowie Stanisław i Wincenty, ...
zobacz ranking

Ostatnio wybrane:

Na życia scenie, Anioł Pański, Kwiaty, Czas żarów..., Modlitwa, Kiedy wiosna..., Osamotnienie, Nad grobem Renana, Ten Boga Nie Zna,
Helena - zobacz wybrane

Na życia scenie, Nad grobem Renana, Kiedy wiosna..., Karolowi Brzozowskiemu; synowie Stanisław i Wincenty, Czas żarów...,
Wanesa - zobacz wybrane

Modlitwa, Anioł Pański, Czas żarów..., Karolowi Brzozowskiemu; synowie Stanisław i Wincenty,
Longin - zobacz wybrane